In de wei

Tijdens een fietstochtje door Onnen viel onze fotograaf het grote aantal paarden op dat op veel plekken in de wei liep. Nu is dat geen nieuwe ontwikkeling. ‘Verpaarding van het landschap’, zo werd de toename van het grondgebruik voor paardenhouderij al sinds de jaren ‘90 van de vorige eeuw genoemd. Het hangt samen met de afname van de melkveehouderij (door toenemende milieu-eisen) en een toename van vooral recreatieve paardenhouderij.

Nu is het best een fraai gezicht, zo’n kudde paarden, maar jammer is wel dat het aantal koeien in de wei de afgelopen decennia sterk is teruggelopen. En koeien in de wei, dat is een nóg mooier gezicht dan paarden.

Het aantal koeien dat de wei in mag neemt de laatste jaren weer wat af, nadat er sinds 2015 juist een toename was te zien. Vanaf de jaren ‘80 van de vorige eeuw was het aantal weidekoeien gestaag gedaald, tot het dieptepunt van 2015.

In Onnen zijn gelukkig naast paarden ook nog koeien in het weidelandschap te zien.

En schapen, met in deze tijd van het jaar (niet meer zo heel jonge) lammetjes. Al laat een schapenhouder weten dat hij vreest dat dit niet lang meer zal duren nu de wolf aan een opmars bezig is.

Er hangt nu een protestspandoek aan het hek, maar waarschijnlijk zal ook deze schapenhouder er niet aan ontkomen om een deugdelijke wolfwerende afrastering aan te brengen. Dat is kostbaar, maar 80-90% van de kosten kunnen middels subsidies worden vergoed. Zo’n afrastering is ook arbeidsintensief, zowel het plaatsen als het onderhouden ervan, en onderhoud is cruciaal voor de effectiviteit.

Het is te hopen dat we nog lange tijd een mooie mix van dieren in de wei kunnen aanschouwen.